Thriller / Sensacja / Kryminał
Instynkt łowcy
29,99 zł
38,00
KUP TERAZ

Instynkt łowcy

brak opinii
Liczba stron: 320
ISBN: 9788327639882
Premiera: 2018-10-03

W porównaniu do innych pomieszczeń tutaj panował bałagan. Na dużej korkowej tablicy wisiało mnóstwo zdjęć, przypięte jedno na drugim. Czasami widać było tylko grzywkę, nos czy oczy. Maggie poczuła, jak robi jej się niedobrze. To niemożliwe, żeby Dunn porwał i sprzedał aż tyle dzieci.Nagle jej uwagę zwróciło jedno zdjęcie. Objęci chłopiec i dziewczynka uśmiechali się do obiektywu. Podpis głosił: Brodie i Ryder. 10.10.01.Agentka Maggie O’Dell jest niemal pewna, że na fotografii może być zaginiona przed laty siostra Rydera Creeda, z którym wielokrotnie pracowała. Wspólnie rozpoczynają śledztwo, by wreszcie ustalić, co przed laty stało się z Brodie Creed. Im więcej faktów poznają, tym bardziej dochodzą do wniosku, że niektórzy ludzie utracili resztki człowieczeństwa.

Alex Kava

Pochodząca z Silver Creek w Nebrasce Alex Kava, a właściwie Sharon Kava, to uznana autorka thrillerów psychologicznych. Wiele z jej książek gościło na listach bestsellerów. Zaczęła pisać bardzo wcześnie, jednak jedynie brat rozumiał i podzielał jej fascynację literaturą. Rodzice nie tylko jej nie wspierali, wręcz próbowali zniechęcić do czytania książek. Nie wierzyli, że ktokolwiek jest w stanie utrzymać się z pisania. Po ukończeniu college’u w 1982 Alex założyła firmę graficzną specjalizującą się we współpracy z sektorem reklamowym. Następnie od 1992 pracowała w swej dawnej szkole jako szefowa PR. Jednak po czterech latach zrezygnowała z tej posady i poświęciła się wyłącznie karierze literackiej. Jej powieści szybko zyskały uznanie. Są podbudowane rzetelną wiedzą psychologiczną, a także znajomością procedur policyjnych, co dodaje im wiarogodności. Chociaż są fikcją literacką, często impulsem do ich napisania stały się prawdziwe zbrodnie. Opierając się na konkretnych zdarzeniach, Kava konstruuje prawdopodobne rozwinięcia rzeczywistych, dotąd niewyjaśnionych wątków danego śledztwa. Słusznie uważa, że taka metoda pisarska pomaga jej uzyskać rys autentyzmu, tak bardzo ceniony przez czytelników. Nieważne, o jak okrutnych, podszytych szaleństwem zbrodniach czytamy. Jeżeli uwierzymy autorce, pozwolimy się wciągnąć w jej mroczny świat. Razem z nią próbujemy odpowiedzieć na pytanie, czy zło jest nieodłączną cechą ludzkiej natury i dlaczego niektórzy z nas tak łatwo przekraczają granicę, za którą rozpościera się mrok.

Alex Kava nadal mieszka w Nebrasce. Udziela się w wielu stowarzyszeniach literackich, zwłaszcza tych zrzeszających twórców thrillerów. Jest członkiem Mistery Writers of America oraz Sisters In Crime – która zrzesza wyłącznie kobiety. Ma dwa psy.

 

Sobota, 13 października 2001

Parking przy drodze międzystanowej 85

Granica między stanami Georgia i Alabama

 

Lester Darnell powiedział do swojej żony, że właśnie grzmi i błyska, więc nie powinien z nią rozmawiać przez telefon, bo to niebezpieczne. Tak naprawdę chciał w spokoju zjeść Big Maca, nie miał ochoty wysłuchiwać jej paplaniny i niekończącej się opowieści, jak jej minął dzień. Plecy mu zesztywniały i bolały zęby, bo wciąż je zaciskał, oczy miał zaczerwienione, a wszystko to z powodu zbyt wielu godzin za kółkiem, kiedy usiłował utrzymać ciężarówkę na odpowiednim pasie podczas ulewnego deszczu i przecinających niebo błyskawic.

Nie zgasił silnika, wyłączył tylko wycieraczki. Ich przeszywający ni to pisk, ni to zgrzyt zaczął mu działać na nerwy, brzmiało to tak, jakby ktoś rysował paznokciami po tablicy. Tego wieczoru głos żony kojarzył mu się z tym samym dźwiękiem. Czasami naprawdę wierzył, że ich małżeństwo wciąż trwa wyłącznie dlatego, że sześć dni w tygodniu spędza w drodze.

Ostatnio żona suszyła mu głowę, żeby sprzedał ciężarówkę i zatrudnił się w magazynie jednej z firm przewozowych. Wystarczająco długo woził towar, znali go, więc dwie miejscowe firmy zaproponowały mu pracę. Płaca była niższa, za to każdego wieczoru wracałby do domu, a żona nie mogła się doczekać, kiedy założą prawdziwą rodzinę. Jednak do Lestera jakoś to nie przemawiało. Przez osiem godzin dziennie tkwiłby w pułapce czterech ścian pozbawionych nawet okien, a jego praca polegałaby na załadowywaniu i rozładowywaniu ciężarówek. Na samą myśl o siedzeniu w zamknięciu czuł w piersi bolesny niepokój.

Owszem, zdarzały się takie wieczory jak ten, ale i tak wolał spędzać czas w drodze. Oddychał świeżym powietrzem, a nie stęchlizną i kurzem magazynu połączonymi z oparami paliwa. Jego dzień miał swój rytm, oglądał wschód i zachód słońca, jeździł w świetle księżyca. Jeśli miał ochotę na pogawędkę, poznawał nowych ludzi i zamieniał z nimi kilka zdań. Jeśli nie chciał, żeby ktoś zawracał mu głowę, unikał towarzystwa. Prawdę mówiąc, lubił samotność, słuchał radia, a od czasu do czasu audiobooków.

Tego wieczoru słuchał transmisji z meczu futbolu amerykańskiego. Alabama Crimson Tide grała u siebie z Rebels of Ole Miss. W czwartej kwarcie Alabama prowadziła 24 do 20. Nieważne, że żadna z tych drużyn nie była wysoko klasyfikowana, i tak wszyscy chłopacy z Południa śledzili ten pojedynek przyklejeni do radia aż do samiutkiego końca. Wystarczyło, by Lester rozejrzał się, gdy zdobyto punkty, i po ich twarzach, skrzywionych albo uśmiechniętych, zgadywał, której drużynie kibicują. Nieważne, że tu lało jak z cebra, wszyscy ci faceci myślami byli na linii bocznej boiska. Gdy tylko mecz dobiegnie końca, znów wrócą na drogę.

To właśnie postrzegał Lester za największą zaletę swojej pracy. Robił sobie przerwy, kiedy chciał. Jadł, kiedy miał na to ochotę. Praca w magazynie by mu na to nie pozwoliła. Był swoim szefem, jedyne, do czego musiał się dostosowywać, to termin dostawy. Przez lata tak się w tym wyćwiczył, że miał dla siebie mnóstwo czasu. Z wyjątkiem takich dni jak ten. Ulewa oznaczała opóźnienie, Lester był niewyspany i podkręcony kofeiną. Nie zatrzymywał się po drodze, żeby coś zjeść, więc potrzebował tego Big Maca i frytek bardziej niż snu.

Sądząc z tego, co działo się na parkingu, nie tylko on i jego kumple po fachu zrobili sobie przerwę. Panowało tam istne szaleństwo, ciągły szum silników osiemnastokołowych ciężarówek, które wraz z sześcioma kamperami zajmowały wszystkie miejsca parkingowe, bo w tym roku obywatele wcześniej uciekali przed zimą na Południe. Po drugiej stronie budynku parking dla samochodów osobowych był tak samo zatłoczony. Kiedy samochody odjeżdżały, mrugały rozmazane deszczem pomarańczowe i czerwone światła, i natychmiast zastępowały je przednie reflektory aut nowych podróżnych.

Nieskończony strumień ludzi wchodził do budynku i wychodził z niego. Niektórzy biegli, inni brnęli przez trawę, a wszyscy próbowali uniknąć przemoknięcia do suchej nitki. Lester już wiele razy zatrzymywał się w tym miejscu. To był jeden z największych parkingów. W budynku stało wiele różnych automatów sprzedających, nawet taki z gorącą kawą. Do środka od strony Lestera prowadziły podwójne oszklone drzwi, drugie, też oszklone, znajdowały się po przeciwnej stronie budynku. Wychodziło się przez nie na parking dla osobówek, dlatego nikt nie musiał chodzić w kółko, jak to się zdarza na mniejszych parkingach.

Lester pogłośnił radio. Do końca meczu zostało kilka minut. Ciężarówki będą jeszcze chwilę stały, kierowcy nie ruszą się stąd do ostatniej sekundy meczu. Lester chciał wyjechać wcześniej, wyruszyć w drogę przed innymi. Ale najpierw musiał zaspokoić głód.

Odwinął Big Maca z papieru i starał się jeść w miarę szybko. Między kęsami zauważył małą dziewczynkę. Szła w stronę toalet ze spuszczoną głową i ramionami skrzyżowanymi na piersi. Deszcz odrobinę odpuścił, ulewę zastąpił miarowy jednostajny deszczyk.

Lester przeniósł wzrok na ciężarówki i kampery. Dwóch mężczyzn i jakaś kobieta pośpiesznie szli obok dziewczynki, ale zdawało się, że jej nikt nie towarzyszy. Była za młoda, żeby być sama, mogła mieć dziewięć albo dziesięć lat, ale skąd miał to wiedzieć? Żona stale mu powtarzała, że jeśli chodzi o dzieci, musi się jeszcze sporo nauczyć. Poza tym dziewczynka nie sprawiała wrażenia przestraszonej. Maszerowała naprzód krętym chodnikiem z parkingu dla ciężarówek, nie oglądała się za siebie, na nikogo nie czekała. Wyglądała, jakby miała jakąś misję.

Z radia huknęły okrzyki:

– Manning podał idealnie do Joego Gunna. Przyłożenie, Rebels!

Lester sięgnął do pokrętła, lecz nie pogłośnił radia, tylko wręcz przeciwnie. Chciał zjeść w ciszy, zanim znów będzie musiał słuchać piszczenia wycieraczek na przedniej szybie.

Zjadł Big Maca i frytki, ale nadal był głodny. Wyciągnął rękę po ciasteczka owsiane z rodzynkami, które żona upiekła specjalnie dla niego. Dobrze o niego dbała. Jak deszcz ustanie, oddzwoni do niej.

Zerknął na zegarek. Mecz skończy się lada moment. Odkręcił nakrętkę termosu i zaczął napełniać kubek z nierdzewnej stali, kiedy zobaczył, że dziewczynka już wraca z toalety, tyle że w towarzystwie innej dziewczynki.

W pierwszej chwili Lester pomyślał, że widzi podwójnie. Przez zamazaną mokrą przednią szybę dziewczynki wyglądały jak bliźniaczki, obie z długimi brązowymi włosami z przedziałkiem na środku głowy. Były mniej więcej tego samego wzrostu i podobnej budowy. Jedyna różnica polegała na tym, że podczas gdy jedna z nich maszerowała – znów z pochyloną głową i ramionami ciasno splecionymi na piersi – to druga pokonywała drogę w podskokach, ściskając pod pachą książkę.

Lester widział kilka mrugających świateł. Zapewne mecz dobiegł końca. Zaczął robić porządki w kabinie i szykować się do drogi. Chciał wrócić na międzystanową, zanim inni się stąd ruszą, bo inaczej utknie w długiej kolejce na rampie wyjazdowej.

Kiedy znów podniósł wzrok, dziewczynki zniknęły między ciężarówkami. Zapiął pas i wrzucił bieg, zastanawiając się, jakim cudem nie zauważył tej drugiej dziewczynki, kiedy szła w stronę budynku.

Wiele dni później, gdy usłyszał w radio, że z jednego z parkingów w Alabamie porwano dziewczynkę, Lester Darnell zastanawiał się, czy to jedna z tych dwóch dziewczynek, które widział. Szybko jednak odsunął tę myśl. W końcu nie było z nimi żadnych dorosłych osób. Ani tym bardziej nikogo, kto używałby w stosunku do nich siły.

Poza tym wyglądały na siostry.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

SZESNAŚCIE LAT PÓŹNIEJ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***

 

Środa, 18 października 2017

Panhandle, Floryda

Ośrodek szkoleniowy dla psów

 

Ryder Creed obserwował czarnego labradora o imieniu Scout, który przeskoczył przez stertę rozbitych bloków betonu. Kiedy Ryder podszedł do drabiny, pies wspiął się po szczeblach bez chwili wahania.

Trochę za szybko. A jednak Creed nie zareagował.

Scout był jeszcze szczeniakiem, więc nadal traktował wszystko jak zabawę. Creed nie spuszczał wzroku ze Scouta, choć czuł się śmiertelnie zmęczony. Wrócił przed wschodem słońca i nie spał ani minuty. Razem z Bolem, psem, który najlepiej spisywał się na miejscach katastrof, pracował trzy dni we wschodnim Teksasie, gdzie doszło do eksplozji. Przeszukując rumowisko, Bolo pozdzierał i pokaleczył sobie poduszki. Znaleźli dwoje żywych ludzi. Creed przypuszczał, że może ich być więcej, i nie chciał opuścić tego miejsca, dopóki nie przyjadą inni poszukiwacze z psami. Wiedział jednak, że nie wolno mu wymagać od Bola zbyt wiele, a już zwłaszcza nie mógł dopuścić do przekroczenia granic jego możliwości i pracy ponad siły. Gdy tylko kolejny treser z psem pojawił się na miejscu eksplozji, Creed zabrał Bola do domu.

Skupił uwagę na Scoucie. Pies zatrzymał się na szczycie drabiny i zerknął w dół na swojego opiekuna, który stał obok Creeda. Wahał się tylko kilka sekund. Zaraz potem ruszył wąską dwumetrową belką znajdującą się trzy metry nad ziemią i prowadzącą do kolejnej drabiny.

Wtedy Creed zauważył lekki grymas na twarzy tresera.

Spokojnym tonem powiedział:

– Nie rób tego.

Starannie dobierał słowa, ponieważ Scout rozumiał „Stop” i „Przestań”, a Creed nie chciał rozpraszać psa.

Z uznaniem zauważył, że Jason Seaver, młody opiekun Scouta, nie spojrzał na niego. I równie spokojnym tonem odpowiedział Creedowi:

– Wybacz. Denerwuję się.

Creed zaczekał, aż Scout dojdzie do końca belki, co pies gorliwie wykonał. Był podkręcony i bardzo chciał się popisać. Creed nie mógł powstrzymać uśmiechu. Scout miał czternaście miesięcy. Wciąż jeszcze był w gorącej wodzie kąpanym i pełnym energii głuptasem, ale miał determinację i zapał, cechy, dzięki którym zapowiadał się na świetnego psa poszukującego.

– On wyczuje, jak będziesz się denerwował. Czemu to cię denerwuje? – spytał Jasona, kiedy pies zszedł po drugiej drabinie i zaczął obwąchiwać pojemniki, które Creed ukrył w kolejnej stercie betonowych głazów.

Rumowisko przypominało Creedowi miejsce eksplozji i znów odezwał się niepokój o Bola. Obejrzał się przez ramię w stronę podjazdu, wypatrując czarnego tahoe doktor Avelyn. Była ich weterynarzem, choć prowadziła też własny gabinet w Milton, gdzie miała mnóstwo pacjentów. Napisała już do Creeda SMS-a, że zbada Bola, gdy tylko się stamtąd wyrwie.

– A jeśli on spadnie? – w końcu odpowiedział Jason.

Choć stali obok siebie i rozmawiali, żaden nie odwrócił głowy, żaden nie spuścił psa z oczu. Kątem oka Creed dostrzegł, że Jason masuje ramię. Choć zasłaniał to krótki rękaw koszuli, Creed wiedział, że w tym właśnie miejscu nowa proteza Jasona łączy się z ręką po amputacji. Chłopak nosił tę nowoczesną protezę dopiero parę miesięcy.

Zabawne, ale Creed wciąż myślał o Jasonie jak o dziecku, choć obserwował, jak chłopak dojrzewa i jak w ciągu minionego roku wyrósł z niego całkiem niezły treser psów. Obaj byli po dwudziestce, Jason na początku tej drogi, Creed na końcu. Za parę miesięcy czekają go trzydzieste urodziny, ale wiek nic dla niego nie znaczył. Odmierzał czas inaczej niż pozostali. Na przykład ile lat minęło od chwili zaginięcia jego siostry Brodie. W tym miesiącu mija ich szesnaście. Pamiętał dokładną datę, choć przez te lata tyle się wydarzyło.

Życie toczy się dalej.

Nie znosił tego powiedzenia, ale wyrażało brutalną prawdę.

Kiedyś uważał, że nie ma nic gorszego niż strata jedenastoletniej siostry i niewiedza, co się z nią stało. Afganistan udowodnił mu, że się mylił. Dołączył do piechoty morskiej, gdy tylko osiągnął odpowiedni wiek, i szybko się przekonał, że zamienił jedno piekło na drugie.

Właśnie to łączyło go z Jasonem. Obaj byli weteranami, obaj służyli w Afganistanie, Jason w regularnej armii, Creed w piechocie morskiej. Obaj szybciej wrócili do domu z powodu ran odniesionych na skutek eksplozji materiałów wybuchowych. Obaj w różny sposób ucierpieli. Creed pomyślał, że obaj w ten czy inni sposób zostali uratowani przez psy.

– Nie spadnie, jeśli tak dobrze go wyszkolisz, że nawet nie weźmie takiej możliwości pod uwagę – powiedział do Jasona. – Zrób wszystko, żeby to stało się jego drugą naturą. Potem mu zaufaj. Wierz w niego tak mocno, że poczuje to zaufanie i pewność promieniujące z całego twojego ciała.

Właśnie w tym momencie Scout usiadł przy szczelinie między blokami betonu, uniósł prawą łapę i spojrzał na Jasona. A dokładnie na jego kieszeń, gdzie jak wiedział, znajdowała się zabawka, czyli jego nagroda.

– Szybko, daj mu nagrodę – rzekł Creed, zerkając na swój zegarek dla nurków. Scout znalazł zapach w rekordowym tempie.

Jason wyjął z kieszeni zabawkę ze sznurka i rzucił ją psu, który złapał ją w powietrzu. Podskoczył, nie zważając na zwały betonu. A kiedy Creed zobaczył, że Jason się skrzywił, chłopak natychmiast pokręcił głową, zanim szef zdążył powiedzieć choć słowo. Tym razem Creed nie mógł mieć mu za złe.

Znów spojrzał na podjazd i poczuł ulgę na widok czarnego samochodu, który jechał długim krętym podjazdem.

Scout podbiegł do nich, podskakiwał i potrząsał głową oraz trzymaną w zębach zabawką. Jason wyciągnął rękę, żeby pies oddał mu zabawkę. Kiedy Scout ją wypuścił, z pyska pociekła mu ślina i wisiała długimi nitkami. Jason podał mu smakołyk.

– Co mu dałeś? – spytał Creed nadal spokojnym tonem.

– Drobny smakołyk, którego używam podczas szkolenia.

– Mówiłem ci, że nie wolno nagradzać go jedzeniem.

– To nie jest jedzenie. To jedna z tych małych nagród do tresury.

– On tego nie rozróżnia. Dla niego to jest jedzenie. Nie możesz dopuścić do tego, żeby ci wskazywał porzucone przez kogoś opakowanie po burgerze.

– Nie daję mu tego, kiedy mi coś wskazuje. Daję mu to, kiedy oddaje mi zabawkę.

– Ma ci ją oddać tylko na komendę, a nie za inną nagrodę. Nagrodą jest zabawka ze sznurka. To na nią ma czekać. Nie na smakołyk.

Creed urwał, kiedy zauważył, że pies przekrzywia łeb z boku na bok. Scout rozpoznawał słowa „smakołyk” i „nagroda” niezależnie od tego, jakim tonem zostały wypowiedziane. Nie powinni prowadzić przy nim tej rozmowy.

– Idźmy dalej – powiedział Creed. Gdy już przyjechała doktor Avelyn, musi się wyciszyć, skupić na bieżącej pracy.

Widział, że na to właśnie czeka Scout. Na kolejną szansę zdobycia zabawki. Wlepiał wzrok w kieszeń Jasona.

– Schowałem dla niego niespodziankę. – Creed wskazał na las. Ale pomysł niespodzianki wywołał kolejny grymas na twarzy Jasona. – Zaciskasz zęby.

– Przepraszam.

– Nie przepraszaj. Uspokój się. Scout świetnie sobie radzi.

Creed wyjął z kieszeni foliowy woreczek i podał go Jasonowi. W woreczku znajdował się wyrwany ząb mądrości owinięty w zakrwawioną gazę. W lesie ukrył kolejny pojemnik z drugim zębem. Oba zęby należały do tej samej osoby. Przechowywał rozmaite dziwne rzeczy, które przyjaciele przekazywali mu do celów szkoleniowych, poczynając od zębów i fragmentów kości, a na woreczku żółciowym kończąc.

– Scout! – zawołał Jason i czekał, aż pies przed nim stanie.

Przypiął mu smycz do obroży, otworzył foliowy woreczek i podsunął Scoutowi pod nos, żeby go obwąchał. Gdy tylko pies postawił ogon, Jason wydał komendę:

– Szukaj – i wskazał w stronę ścieżki prowadzącej do lasu, gdzie Creed schował drugi ząb.

Scout pognał przed siebie.

Znów za szybko, bo ciągnął i szarpał Jasona.

Kiedy znaleźli się pośród drzew, pies zaczął inaczej oddychać. Uniósł nos i wciągał powietrze, węszył, ciągnąc i brnąc przez gęste krzewy, kompletnie ignorując ścieżki. Jason bez trudu dotrzymywał mu kroku. Mocno trzymał smycz, owinął ją sobie parę razy wokół nadgarstka, jak nauczył go Creed.

Chłopak był niższy od Creeda, ale przez ostatnie pół roku przybrał na wadze. Przybyło mu przede wszystkim masy mięśniowej od pracy z psami i całodziennych obowiązków. Creed zauważył, że Jason wciąż nie używa swojej nowoczesnej protezy, jakby jeszcze jej nie ufał. Wisiała u jego boku jak przedmiot, który ze sobą nosi, i to wszystko.

Potrzeba czasu. Creed rozumiał to doskonale, więc nie komentował. Takie rozmowy zostawiał swojej współpracownicy Hannie. Ona miała więcej cierpliwości i wiedziała, co powiedzieć. To Hanna zatrudniła Jasona. Creed ratował psy, a Hanna zagubione dusze.

Kiedy przyjęli Jasona do pracy, był młodym weteranem z amputowaną ręką i nieskończonymi pretensjami do całego świata. Hanna twierdziła, że przypominał jej Rydera. Kiedy poznał Hannę, był agresywnie nastawionym do świata pijaczyną, żołnierzem piechoty morskiej, który został ranny i odesłany do domu na rekonwalescencję. Hanna go uratowała, zanim wdał się w bójkę z trzema gośćmi baru, w którym pracowała jako barmanka. Pewnie dlatego dostrzegała w nich obu podobieństwo. Obaj wrócili do domu ranni i wkurzeni.

Nie minęło pięć minut, kiedy Scout gwałtownie się zatrzymał. Tak gwałtownie, że Jason omal się o niego nie potknął i nie przewrócił. Creed szedł jakieś trzy metry za nimi. To była kryjówka, o której nie wiedział treser i opiekun psa. A zatem Jason nie mógł dawać Scoutowi żadnych wskazówek.

Niezamierzonych wskazówek oczywiście. To trudna, pełna pułapek sytuacja. Opiekunów i psy łączy głęboka, oparta na zaufaniu więź. Opiekunowie muszą dbać o to, żeby psy nie ucierpiały podczas pracy. Pies tropiciel może być do tego stopnia pochłonięty śledzeniem zapachu, że nie zwraca należytej uwagi na drut kolczasty, kolce ani zarośla, ostre skały czy wodę, w której płyną niewidoczne, ale stanowiące zagrożenie śmieci. Opiekun i pies tworzą drużynę, a jednak pies powinien pracować samodzielnie. Musi być bardziej skupiony na znalezieniu poszukiwanego zapachu niż na zadowoleniu opiekuna.

Kopczyk świeżo wykopanej ziemi był testem niespodzianką przygotowaną przez Creeda, który chciał się przekonać, czy Scout i Jason osiągnęli już ten właściwy poziom porozumienia.

Obserwował zatem, cofnąwszy się odrobinę, żeby nie koncentrować własnego zainteresowania na wzgórku, który obwąchiwał Scout. Jason czekał cierpliwie, nie oglądał się na Creeda nawet wówczas, gdy Scout podniósł wzrok, żeby sprawdzić wyraz twarzy opiekuna, jakby pytał: Czy to coś ważnego?

Pies zaczął intensywniej wąchać i drapać pazurami w ziemi obok kopca. Podskakiwał na końcu smyczy, unosząc nos. Raz jeszcze podniósł wzrok na Jasona. Potem bez ostrzeżenia podniósł nogę i oddał mocz na kopiec.

Creed zasłonił ręką uśmiechnięte wargi.

Scout odwrócił się, gotowy iść dalej. Nos trzymał do góry. Już złapał kolejny zapach i znów pociągnął mocno, omal nie przewracając Jasona.

Jason zerknął za siebie, a Creed ledwie zauważalnie skinął mu głową, dając znak, że tak, Scout ma rację, porzucając ten kopczyk. Nie tylko go zostawił, ale jeszcze zaznaczył, żeby nie tracić więcej czasu na zapach, który niepotrzebnie odwracałby jego uwagę. Creed wcześniej zakopał w tym miejscu znalezionego na drodze zabitego przez samochód zająca. Woń nieżywego zwierzęcia jest inna niż zapach ludzkiego ciała, ale dla psa nieżywe zwierzę może pachnieć tak interesująco, że trudno to zignorować. To był jeden z przygotowanych przez Creeda testów, i młody labrador go zdał.

Creed szedł za Jasonem i Scoutem w głąb lasu. Pojemnik, który ukrył, znajdował się już niedaleko. Zostawił go na gałęzi drzewa. Drugi test był przeznaczony dla Jasona. Czy uwierzy psu, kiedy da znak, że cel znajduje się nad ich głowami?

Pies ciągnął smycz. Jego nozdrza drżały, od tego ciągnięcia zaczynał już sapać. Creed przyśpieszył kroku, żeby do nich dołączyć. Widział, że włoski na karku psa stanęły dęba. Zanim powiedział Jasonowi, żeby zwolnił, chłopak raptownie przystanął. Starał się zapanować nad Scoutem, używając protezy, żeby przyciągnąć psa, który kręcił się i warczał.

– Mam nadzieję, że to nie jest twoja niespodzianka – rzekł Jason.

Wtedy Creed w końcu zobaczył, co tak zdenerwowało Scouta. Niespełna piętnaście metrów dalej spomiędzy drzew patrzył na nich baribal.

 

ROZDZIAŁ DRUGI

 

– Trzymaj Scouta blisko siebie przy boku – powiedział Creed. – Nie puszczaj go.

– Jasne, że go nie puszczę.

Tak naprawdę Creed chciał spytać, czy Jason da radę utrzymać psa, skoro nie przywykł jeszcze do korzystania ze swojej protezy. Czy jest w stanie kontrolować oszalałego psa w takiej sytuacji? Scout miał co prawda niewiele ponad rok, ale ważył około trzydziestu kilogramów, a teraz używał całej swojej siły, jaką dawały mu te kilogramy, żeby ciągnąć i szarpać, warcząc przy tym groźnie i jednocześnie skomląc.

– I ucisz go.

– Scout, spokój – wydał komendę Jason, ale pies nadal się rzucał, stawał na tylnych łapach i wymachiwał przednimi w powietrzu. – Scout, do nogi.

Nie poskutkowało, labrador w dalszym ciągu wiercił się i ciągnął. Jason skrócił smycz, znów owijając ją sobie wokół nadgarstka, aż od psa dzieliło go nie więcej niż trzydzieści centymetrów.

Creed wiedział, że czarne niedźwiedzie, czyli baribale, są z natury nieśmiałe. Hałas zazwyczaj budzi w nich taki lęk, że odwracają się i odchodzą. Głośne dźwięki wydawane przez Scouta i jego szarpanina powinny skłonić niedźwiedzia do odejścia, jednak wydawał się coraz bardziej zainteresowany. A jego ciekawość wyraźnie skupiła się na Scoucie.

Creed ruszył wolnym krokiem i stanął przed Jasonem, ale kiedy sięgnął ręką do pasa, przekonał się, że nie ma ze sobą pojemnika ze sprejem na niedźwiedzie. Poczuł ucisk w żołądku i zdusił przekleństwo. Na szkolenie nie przygotowywał się tak samo jak na prawdziwe akcje poszukiwawcze. Pora to zmienić.

– Co mamy robić, do diabła? – spytał Jason, starał się mówić cicho i spokojnie, ale Creed i tak wychwycił w jego głosie panikę.

– One zwykle nie atakują, jeśli nie czują się zagrożone – odparł Creed, gdy niedźwiedź stanął na tylnych łapach, żeby ich lepiej widzieć.

– Cholera – rzucił Jason pod nosem, tym razem nie przejmując się, jak to zabrzmiało. – Wygląda na to, że czuje się zagrożony.

– O tej porze roku niedźwiedzie szukają łatwej zdobyczy. Zjadają trzy albo cztery razy więcej, szykując się na niskie temperatury. – Mówiąc te słowa, Creed przesunął się i stanął między niedźwiedziem a Scoutem.

– A my jesteśmy łatwą zdobyczą? – spytał Jason.

– Miałem na myśli rozmaite odpadki. Z tego, co pamiętam, one są wszystkożerne. Żywią się głównie roślinami i insektami.

Choć Creed usiłował przekonać Jasona, że nic im nie grozi, zaczął rozglądać się po ziemi, nieustannie bacząc na niedźwiedzia. Jakiś metr od jego stopy leżała gałąź. Na jednym końcu widniało kilka zielonych liści, więc nie była wyschnięta ani pusta w środku. W razie konieczności mogła zadać niezły cios. Dokładnie przyjrzał się pobliskim drzewom, upewniając się, że nie ma tam więcej niedźwiedzi. Baribale uchodzą za samotników, ale gdyby to była samica z młodym albo roczniakiem, znaleźliby się w opałach.

– Jaki mamy plan? – dopytywał się Jason. – Nie mogę wspiąć się na drzewo ze Scoutem.

– Baribale mają zakrzywione pazury, dobrze łażą po drzewach, może się wspiąć za nami.

– Ale chyba jesteśmy od niego szybsi i mu uciekniemy?

– Zdecydowanie nie powinniśmy tego robić. Moglibyśmy w nim obudzić instynkt łowcy.

– Instynkt łowcy? Można by się spodziewać, że facet, który tyle wie o niedźwiedziach, nosi ze sobą sprej na niedźwiedzie.

– Wierz mi, że sprej należy do mojego obowiązkowego wyposażenia.

W tym momencie niedźwiedź stanął znów na czterech łapach, a Creed poczuł, że nie jest dobrze. Usłyszał sapanie. Niedźwiedź wypuszczał powietrze pyskiem. Może próbował ich przestraszyć.

Creed usiłował przywołać w pamięci to wszystko, co wiedział na temat ataków niedźwiedzi. Ostatnio wiadomości donosiły o kilku takich konfrontacjach. Nie obawiał się, że niedźwiedzie mogłyby podejść zbyt blisko jego ośrodka. Pracownicy przechowywali żywność wewnątrz, a także zamykali pojemniki na śmieci, to należało do rutynowych obowiązków. Ale ośrodek zajmował ponad dwadzieścia hektarów, z czego dużą część stanowiły lasy i obszar niezabudowany. Ponad połowę tej ziemi pozostawili w stanie naturalnym z mnóstwem drzew pekan, dębów i płytkim strumykiem płynącym wzdłuż północnego krańca. Kiedy Creed o tym pomyślał, zdał sobie sprawę, że dopisywało im szczęście, gdyż dotąd nie spotkali niedźwiedzia.

– Więc co robimy? – spytał Jason.

– Zacznij się wycofywać ze Scoutem. Powoli. Postaraj się, żeby Scout nie skakał i nie skomlał.

Niedźwiedź znowu uniósł się na tylnych łapach, ale nie ruszył się z miejsca. Obwąchiwał ich.

Creed usłyszał, że stojący za nim chłopak głośno wciągnął powietrze. Musiał za to pochwalić w duchu Scouta, który wcześniej wprawdzie kręcił się i warczał, ale teraz warował przy nodze opiekuna, i choć był pełen niepokoju, to nie szczekał. Creed nalegał, żeby uczyli psy, kiedy szczekać, a kiedy zachować spokój. Było to bardzo ważne. Chodziło o to, żeby szczekający pies nie ostrzegł przemytników narkotyków, czyli zapewnił bezpieczeństwo swojemu opiekunowi. Kto by pomyślał, że ta umiejętność przyda się podczas spotkania z baribalem?

– A ty? – spytał Jason.

– Rób, co ci mówię, okej? – Creed przesunął się w prawo i powoli sięgnął po gałąź, nie zdejmując wzroku z niedźwiedzia. – Jeśli zaatakuje, nie pozwól, żeby Scout ci się wyrwał.

Jason wciąż stał w miejscu, więc Creed dodał:

– Ruszaj. Spokojnie.

Za plecami usłyszał szuranie i chrzęst, znak, że pies i jego opiekun wykonali polecenie. Jedno, czego Jason nauczył się w wojsku, to twarde przestrzeganie zasady, że nie dyskutuje się z rozkazami przełożonych. Ale kiedy Jason i Scout się wycofywali, do uszu Creeda dobiegły kolejne sapnięcia i kłapnięcia zębami.

W tym samym momencie jego telefon zawibrował w kieszeni.

To z pewnością Hanna, pomyślał, jego partnerka biznesowa. Szybko rozważył, czy może im w czymś pomóc. Niedźwiedź stał na tylnych łapach, a teraz jeszcze pochylił się w lewo. Wyciągnął szyję i przekrzywił głowę, wciąż zainteresowany cofającym się psem. Co, do diabła, pocznie, jeśli baribal postanowi ruszyć za Scoutem?

Creed mocno ścisnął gałąź. Była ciężka i solidna, i na tyle długa, by się nią porządnie zamachnąć, a jednak nie mógł uciec od myśli, że najpewniej odbije się od niedźwiedzia. Uderzenie czymś takim bardziej go rozwścieczy, niż poczyni szkody. Ale może pozwoli im zyskać czas.

Obejrzał się przez ramię. Jason i Scout skręcili i zniknęli na jednej ze ścieżek w gęstwinie lasu. Za to teraz przed sobą, a nie za plecami, Creed słyszał szuranie i chrzęst. Niedźwiedź stanął na czterech łapach i patrzył na niego, jakby widział go po raz pierwszy. Creed wstrzymał oddech i żałował, że nie może uciszyć walenia serca.

Baribal uniósł nos i wciągał powietrze, a Creed był pewien, że wyczuł jego niepokój. Do diabła, kogo on oszukuje? Wyczuł jego strach.

Potem niespodziewanie niedźwiedź usiadł i zerwał coś zielonego, co Creed rozpoznał jako ostrokrzew. Wciąż miał człowieka na oku, ale zaczął zjadać maleńkie czerwone owoce, delikatnie brał je do pyska jeden po drugim. Przerwali mu posiłek. Czy po prostu wrócił do jedzenia?

Creed zdał sobie sprawę, że tak mocno ściska gałąź, aż ręka go rozbolała. Zrobił mały krok do tyłu i zatrzymał się. Widząc, że niedźwiedź nadal się posila, ostrożnie, żeby się nie potknąć, cofnął się kilka następnych kroków, trzymając ręce – także tę z gałęzią – nieruchomo opuszczone wzdłuż boków.

Kiedy dotarł do krętej ścieżki, którą poszli Jason i Scout, poczuł, że cało wyszedł z opresji. Niedźwiedź wciąż go obserwował, ale wydawał się już nim znudzony i nie przerwał jedzenia nawet wówczas, kiedy Creed się odwrócił i zniknął mu z widoku.

W kieszeni Creeda znowu zawibrował telefon. Wyjął go i zerknął na ekran. Miał kilka nieodebranych wiadomości od Hanny. Ostatnia brzmiała:

Wróć do domu, będzie telefon.

Nie śmiał wypuścić z ręki gałęzi, ale mimo to udało mu się wysłać wiadomość następującej treści:

Czy to może poczekać?

Odpowiedziała niemal natychmiast:

Nie. Chodzi o Brodie.

W ciągu ostatnich dziesięciu czy piętnastu minut bał się, że baribal rozszarpie go na strzępy, ale to było nic w porównaniu z tym, co teraz poczuł. Te trzy słowa: „Chodzi o Brodie” omal nie zwaliły go z nóg.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DZIESIĘĆ GODZIN WCZEŚNIEJ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***I

 

Wschodnia Nebraska

 

Agentka specjalna FBI Maggie O’Dell nie znosiła, kiedy kazano jej czekać, a już zwłaszcza w ciemności. Przez minione dwie godziny była nakręcona adrenaliną. Błoto lepiło jej się do butów. Pot spływał strużką po plecach, choć wiał wilgotny zimny wiatr. Detektyw Tommy Pakula już kilka razy wspomniał, że taka temperatura w tej okolicy to norma.

– Nic nowego w Nebrasce – stwierdził.

Tam, gdzie Maggie była dziesięć godzin wcześniej, było trzydzieści stopni więcej, więc oczywiście nie pomyślała, żeby wziąć ze sobą kurtkę. Rozmawiali o pogodzie – stłumionymi głosami, właściwie szeptem, przetykanym kilkoma przekleństwami – jakby byli starymi przyjaciółmi, którzy ucięli sobie pogawędkę. Starymi przyjaciółmi, którzy przypadkiem znaleźli się na polu kukurydzy pół godziny po północy.

Maggie, zasłużona agentka FBI z wieloletnim stażem, ścigała morderców w śnieżnych zaspach, w lesie, a nawet na cmentarzu, ale to było jej pierwsze pole kukurydzy. Łodygi ją przewyższały. Długie liście kołysały się i trzepotały na wietrze, pół zielone, pół brązowe i zadziwiająco ostre.

Choć na niebie widniał półksiężyc, panowała kompletna ciemność i dojrzenie pozostałych członków ekipy było prawie niemożliwe. Maggie ogarnął lekki niepokój, może nawet czuła się nieco klaustrofobicznie. Słyszała o ludziach, którzy gubili się na polu kukurydzy, a teraz sama się przekonała, że w takim miejscu łatwo kompletnie stracić orientację. Nie mogła się pozbyć poczucia wyizolowania, choć otaczał ją ukryty batalion przedstawicieli organów ścigania.

No dobrze, batalion to lekka przesada. Było ich kilkunastu. Może dwudziestu paru, jeśli liczyć zastępców szeryfa i funkcjonariuszy policji stanowej, którzy pięć kilometrów dalej na najbliższej asfaltowej drodze oczekiwali na instrukcje.

Maggie nie mogła nie zauważyć, że nawet dźwięki na polu kukurydzy zdawały się brzmieć inaczej. Trele nocnych ptaków, które się nawoływały, były stłumione, z kolei komary bzyczały jakby głośniej. Wiatr, osobny i niezależny, zdawał się na nic i na nikogo nie zważać. Przemykał między rzędami kukurydzy niczym duch przenoszący się na falach eteru. Maggie słyszała zbliżający się powiew, cichy jęk w oddali, który rósł w siłę na długo, zanim się pojawił. Potem czuła tylko dmuchnięcie unoszące kosmyk wilgotnych włosów z karku.

Dziwna cisza i ciemność sprawiały, że ta sytuacja budziła niepokój, a nawet wydawała się złowieszcza, jak cisza przed burzą. Dźwięk wiatru i komarów konkurował z odległym gwizdem pociągu. Księżyc i rozgwieżdżone niebo tylko podkreślały ciemność tu, w dole. Nie było żadnych latarni, żadnych reflektorów samochodowych, tylko dwie plamy przygaszonej żółci za zasłoniętymi oknami domu, którego ściany zewnętrzne pokryto pionowymi deskami.

Kilka minut wcześniej Maggie dojrzała błysk światła między drzewami. Kępa zimozielonych drzew rosła wzdłuż drogi gruntowej, która była podjazdem. Pakula też to widział i natychmiast przekazał przez radio winnemu policjantowi, żeby „schował, do diabła, swoją komórkę”.

– Jak długo jeszcze? – spytała Maggie, oganiając się od kolejnego komara. Słuchawki wisiały jej na szyi, wolała nocne dźwięki i szelest kukurydzy niż radiowe trzaski.

– Zespół jest prawie gotowy. Próbują radarem zbadać, ile osób jest w domu. I gdzie są.

– Wrażliwy na ciepło czy ruch? – spytała, zdając sobie sprawę, że dla niej to bez różnicy. To nie jej specjalność.

Ani Pakuli, który tylko wzruszył ramionami. Choć był szefem lokalnej policji, tego wieczoru to FBI kierowało operacją. Pakula i Maggie brali udział w ogólnokrajowej obławie nazwanej Operacja Cross Country. Nalot w tym miejscu tego wieczoru był jednym z wielu, jakie odbywały się w całym kraju. Ale to Maggie sprowadziła ich na tę farmę w południowo-wschodniej Nebrasce. I miała cholerną nadzieję, że nie okaże się to klapą.

Agentka O’Dell zyskała reputację dzięki profilom psychologicznym seryjnych morderców, seryjnych podpalaczy, a nawet terrorystów. Teraz poszerzała obszar działania, bo to był jej pierwszy handlarz ludźmi. Gdzieś w tyle głowy uporczywie odzywało się powątpiewanie, ponieważ Elijah Dunn nie miał kartoteki, która usprawiedliwiałaby jej podejrzenia. A ten spokojny dom na farmie, skąd do najbliższego sąsiada było prawie trzynaście kilometrów, zdecydowanie nie sprawiał wrażenia miejsca, gdzie przemytnik przetrzymuje swój towar.

A może właśnie to było idealne miejsce.

Napisz swoją opinię i oceń książkę

Przedstaw się



Twoja ocena


WYŚLIJ